← Redi ad Encyclopaediam Domus Solis (Mox Veniet)
Rurunalia
RURUNALIA
| Titulus / Munus | Principissa Desperationis, adversaria |
|---|---|
| Apparet in | Omnia opera |
| Dies natalis | 12/7 |
| Statura | 175 cm |
| Approbationes | Santalia, desperatio, fortitudo, ira, pisces, umbrae, virilitas, spem clam amat |
| Odit | Santalia, infirmitas, loca lucida, loca et homines qui aliis fortitudinem imponunt |
| Color proprius | #8c2eff |
Longis capillis aureis et specie maxime purpurea, gestu imperioso et acri obtutu tantam fortitudinem dignitatemque prae se fert ut paene inaccessibilis videatur. Cum statura alta 175 cm, maturitatem spirat quae a Santalia valde differt.
Quod Rurunalia super omnia aestimat est «fortitudo».
Infirmitatem ostendere odit nec sibi permittit dolori aut timori cedere. Quamcumque difficultatem subeat, suis viribus surgit et progredi conatur. Quapropter etiam erga alios severa est, et interdum verba iis iacit quae plane frigida videntur.
Sed causa est cur fortitudini tam addicta sit.
Rurunalia fortitudinem non propter se ipsam amat.
«Ut quae magni momenti sunt protegas, fortis fieri debes.»
Hoc illa credit.
Ideo odit eos qui alios ad fortitudinem cogere conantur, et loca quae infirmis utuntur ut eis dominentur. Prima specie Rurunalia iracunda et pugnax videtur, re vera autem dolorem infirmorum intellegit.
Et magnum secretum tenet, quod nemini facile dicere potest.
Rurunalia olim Principissa Spei erat.
Quondam ut signum spei vixit, sed post quendam eventum eum locum reliquit et in Terra Desperationis habitare coepit. Nunc ut pars desperationis agit, attamen «spes» numquam ex intimo eius corde evanuit.
Immo spem plus quam quisquam amat.
Quia desperationem novit, scit quam pretiosa spes vere sit.
Et Rurunaliae una est persona singularis: Santalia.
Santaliam acriter ut «infirmam» et «simplicem» reprehendit, et interdum ut hostis contra eam stat. Sed quamvis ita se gerat, Rurunalia semper Santaliae prospicit.
Sicut soror maior quae sororem minorem custodit.
Si Santalia in periculo est, Rurunalia ante omnes animadvertit. Si Santalia viam amittit, duris verbis eam increpat, et si Santalia consistit, eam vel vi impellit.
Non est amor qui se leni amplexu ostendit.
«Noli propter tale quid desperare.»
«Si te Principissam Spei appellare vis, usque ad finem sta.»
«Lacrima, si vis. Sed ne in lacrimis finias.»
Omnia illa dura verba sororis maioris sollicitudine et amore plena sunt.
Attamen Rurunalia ipsa hos affectus sincere fateri recusat.
Etiam dum Santaliae dicit «Te odi» et «Nimis infirma es», re vera Santaliam melius quam quisquam intellegit. In imo pectore puram spem quam Santalia gerit plus quam ceteri omnes carissimam habet.
Ideo ipsa coram Santalia hostis partes agere pergit.
Si, improba facta, Santaliam crescere sinit,
si, odio habita, Santaliam fortiorem fieri sinit,
si, a parte desperationis stans, Santaliam discere sinit quid «spes» vere sit—
tum Rurunalia etiam contemni libenter accipit.
Sed dies quo Santalia veram eius mentem cognoscat nondum venit.
Cor eius quod «spem clam amat», et status eius praesens ut «improba Terrae Desperationis». Haec duo inter se omnino pugnare videntur.
Sed ipsa haec repugnantia essentia est Rurunaliae.
Spem non abiecit.
Fortasse consulto in desperationem ingressa est ut spem protegeret.
Fortis, severa, iracunda, numquam infirmitatem ostendens — haec est Rurunalia.
Post illam personam latet cor benignius quam cuiusquam, cor quod «spei» plus quam quisquam credit.
Santaliae Rurunalia est maxima hostis, simulque quasi «soror maior» quae eam melius quam quisquam intellegit.
Et aliquando, cum Santalia veros Rurunaliae affectus cognoverit, vinculum inter eas in aliquid mutabitur quod verbis tam simplicibus ut «hostis et socia» describi non potest.
Principissa quae in media desperatione stetit, spem tamen plus quam quisquam amavit — haec est Rurunalia.
Commentaria de hac pagina 0
Libenter cogitationes tuas aut pauca verba relinque.





