← Redi ad Encyclopaediam Domus Solis (Mox Veniet)
Soplatia
Soplatia
| Titulus / Munus | Principissa Spei quae caelo caeruleo imperat |
|---|---|
| Apparet in | Interdum |
| Dies natalis | 2/2 |
| Statura | 175 cm |
| Approbationes | Ingentia bellaria parfait, musica hilaris, voces cantusque pulchri, spes caerulea, ideae |
| Odit | Santalia, grex turbulentus, cauponae potionum, homines se altiores, res sine dignitate |
| Color proprius | #009dff |
(Prima specie elegans, sed interdum lasciva)
Puella quae in corde animum pulchrum ut caelum caeruleum serenum fovet, et ideas semper altius tendentes. Quamquam caelum clarum et apertum in mentem revocat, intus firmissimam persuasionem gerit et imaginem „Principissae Spei idealis“ quam ipsa fieri contendit. Credit munus suum non esse spem tantum ut donum accipere, sed eam suis manibus creare et in corda hominum perferre.
Maxima Soplatiae proprietas est altus amor musicae et cantus. Sane musicam pulchram audire amat, sed etiam voce pulchra canere desiderat, et plus quam quisquam vim musicae corda movendi credit. Ei cantus non est mera oblectatio, sed pretiosa via affectus spesque, quas verba sola exprimere non possunt, longe perferendi. Sicut vox canentis sub caelo caeruleo resonans, lucem etiam iis qui in maerore errant afferre vult — hoc est votum quod in corde servat.
Contra, ideas suas tam vehementer persequitur ut paulo pertinax fieri possit. Cum semel aliquid rectum esse credit, recta procurrit, nec libenter cedit. Praecipue acriter resistit iis qui ideas aut spem nimis facile deserunt. Nam ei „spes“ non est verbum tantum pulchrum, sed ipsa voluntas semper prorsus spectandi etiam in media re dura.
Cum Santalia necessitudinem implicatam habet.
Quamquam ambae viam Principissae Spei ingrediuntur, ratio cogitandi et quae magni aestimant valde differunt, interdumque inter se confligunt. Est pars Soplatiae quae Santaliam palam agnoscere non vult, et nonnumquam etiam dura verba in eam iacit. Sed sub illa aemulatione affectus latent qui simplici odio explicari non possunt. Ideo ipsum quod magis quam quisquam Santaliam animadvertit, quae spem hominibus alio modo ac ipsa affert, tam dura in eam fit.
Neque cum libera et turbulenta «caterva turbatorum (Santalia et ceteri)» bene convenit, et eorum ineptiae saepe ei caput dolere faciunt. Soplatiae, quae disciplinam et ideas magni aestimat, mores qui omnes secum trahunt intellectu difficiles sunt — et tamen tandem eos deserere non potest, et quoquo modo eos curat. Quia tam seria et ideis dedita est, etiam in aliorum negotia se immiscere solet.
Dici potest «altera protagonista», persona quae ex alio aspectu atque Santalia quaerit: «Quid est spes?»
Si Santalia ea est quae spem invenit cordibus hominum propinqua manens, Soplatia ea est quae ad futurum nondum visum suspicit et ideam ultra iacentem persequi non desinit. Non solum ad maerorem in terra relictum oculos vertit; ad caelum caeruleum ultra patens monstrat et omnibus dicit: «Adhuc longius ire possumus.»
Caelum caeruleum, signum eius, libertatem, futurum, ideas et infinitam possibilitatem significat. Quamvis densae sint nubes, supra eas caelum caeruleum semper patet. Soplatia puella est quae hoc credere numquam desinit.
Plerumque gravis et fiduciae plena videtur. Re vera autem dubitationes et sollicitudines suas gerit. Quo magis de ideis loquitur, eo magis interdum timet num ipsa eis respondeat. Nihilominus non consistit. Etiam incerta caelum suspicit et viam quam credit ingredi conatur.
Principissa Spei quae caelo caeruleo imperat — Soplatia.
Cantus quos canit melodiae sunt ad futurum nondum visum tendentes. Caelum quod suspicit non est idea semper inattingibilis, sed ipsum futurum quod aliquando suis manibus attingent. Cum Santalia certans, interdum cum ea collidens, ambae suo quaeque modo responsum quaerent quid «spes» vere sit.
Et cum vox eius canens per caelum caeruleum resonabit, Soplatia ipsa propius accedet ad sensum spei quam vere quaerebat.
In posterum saepius apparitura est.
#Aemula #Secundas partes agens #Caeruleum #Caerulea Principissa Spei
Commentaria de hac pagina 0
Libenter cogitationes tuas aut pauca verba relinque.





